🎬 Thema: Het beste van het slechtste 🐰🎥💩

In aflevering 68 van ZAAL 9 krijgen we Jan Verheyen op bezoek! Naar aanleiding van zijn boek en theatershow "Het beste van het slechtste" storten we ons samen op drie films die bewijzen dat een camera, een scenario en een hoop goede bedoelingen niet noodzakelijk een goede film opleveren. Maar wanneer wordt slecht zó slecht dat het weer plezant wordt? En wanneer is het gewoon... slecht? We zoeken het uit met "Night of the Lepus" (1972), "Sextette" (1977) en "Glen or Glenda" (1953).

"Night of the Lepus" (1972) – Reusachtige, bloeddorstige konijnen zaaien dood en verderf in Arizona. Jawel, iemand pitchte dat idee, iemand anders gaf er geld voor en vervolgens werd het ook nog écht gefilmd. Met Janet Leigh en DeForest Kelley aan boord probeert deze horrorfilm ons doodsbang te maken voor uit de kluiten gewassen langoren. Veel succes daarmee.

"Sextette" (1977) – Mae West was 83 toen ze deze muzikale komedie draaide, maar dat weerhield Hollywood er niet van haar als onweerstaanbare seksbom op te voeren. Timothy Dalton speelt haar kersverse echtgenoot, terwijl onder anderen Tony Curtis, Ringo Starr en Alice Cooper komen opdraven. Het resultaat is zo'n merkwaardig stukje filmgeschiedenis dat je je voortdurend afvraagt of iedereen wel hetzelfde scenario heeft gekregen.

"Glen or Glenda" (1953) – Ed Wood, een man voor wie het begrip 'slechte regisseur' zowat een geuzennaam werd, probeert met deze semi-autobiografische film begrip te kweken voor travestie. Op zich een verrassend vooruitstrevend uitgangspunt voor 1953. Alleen doet hij dat met zichzelf in de hoofdrol, bizarre droomsequenties en Bela Lugosi die vanuit een fauteuil onheilspellende onzin verkondigt. Een film die je moet zien om te geloven. En zelfs dan.

Drie films, één Jan Verheyen en een heleboel vragen. Hoe belanden dit soort films überhaupt in de bioscoop? Is slechte cinema een kunst op zich? En vooral: kan het bespreken van een film nog plezanter zijn dan het bekijken ervan? Je ontdekt het in aflevering 68 van ZAAL 9!

0:00:00 Intro

0:25:31 Night of the Lepus

0:53:18 Sextette

1:20:39 Glen or Glenda

1:51:48 Keuzestress

🎬 Thema: Goeie films, boeiende filmmakers ⏪🎭️🌻

In aflevering 67 schuift filmjournalist en -criticus Ruben Nollet mee aan tafel bij ZAAL 9. Zijn drie films hebben één duidelijke link: Ruben interviewde de regisseurs ooit zelf, en die gesprekken maakten zijn bewondering voor hun werk alleen maar groter.

Of wij die bewondering na het bekijken delen? Daar valt over te praten. We bespreken "Irréversible" (2002), "The Idiots" (1998) en "Happy-Go-Lucky" (2008).

"Irréversible" (2002) – Gaspar Noé vertelt zijn verhaal van achter naar voor en maakt het zijn publiek daarbij niet bepaald gemakkelijk. Technisch indrukwekkend, inhoudelijk bijzonder hard en vooral een film waar je niet snel onverschillig bij blijft.

"The Idiots" (1998) – Lars von Trier, Dogma 95 en een groep mensen die besluit hun 'innerlijke idioot' los te laten. Het resultaat wil provoceren, grenzen aftasten en vooral heel veel ongemak creëren. Maar werkt dat ook als film?

"Happy-Go-Lucky" (2008) – Na Noé en Von Trier zorgt Mike Leigh gelukkig voor wat zonlicht. Poppy is een lerares die bijna onverwoestbaar optimistisch door het leven gaat, zelfs wanneer de mensen rondom haar daar niet bepaald in meegaan. Is zoveel positiviteit aanstekelijk of net vermoeiend?

Drie films van regisseurs waar Ruben boeiende gesprekken mee had. Hoog tijd dus om hem aan onze tafel aan de tand te voelen — en te ontdekken of zijn enthousiasme besmettelijk is. Je hoort het in aflevering 67 van ZAAL 9!

0:00:00 Intro

0:24:20 Irréversible

0:55:03 The Idiots

1:33:45 Happy-Go-Lucky

1:55:09 Keuzestress

🎬 Thema: Superfans op Eurotrip 🌍🎬🚗

In aflevering 66 van ZAAL 9 laten we de keuze deze keer over aan onze superfans. Zij stuurden ons op een filmreis door Europa, met drie totaal verschillende bestemmingen en even uiteenlopende genres. Van Duitsland over Italië tot het noorden van Frankrijk: we bespreken "Er ist wieder da" (2015), "The Girl Who Knew Too Much" (1963) en "Bienvenue chez les Ch'tis" (2008).

"Er ist wieder da" (2015) – Wat als Adolf Hitler plots opnieuw zou opduiken in het hedendaagse Duitsland? Deze satirische komedie combineert fictie met verborgen camerabeelden en stelt ongemakkelijke vragen over media, populisme en de manier waarop we naar geschiedenis kijken.

"The Girl Who Knew Too Much" (1963) – Mario Bava levert een stijlvolle thriller af die vaak wordt beschouwd als de voorloper van het giallogenre. Een mysterieuze moord, een onbetrouwbare getuige en een sfeervol Rome vormen de ingrediënten voor een intrigerend mysterie.

"Bienvenue chez les Ch'tis" (2008) – Een postbeambte wordt tegen zijn zin overgeplaatst naar Noord-Frankrijk, waar hij ontdekt dat vooroordelen zelden overeenkomen met de werkelijkheid. Een hartverwarmende publiekskomedie die uitgroeide tot een van de grootste Franse bioscoophits ooit.

Welke bestemming levert uiteindelijk de mooiste filmervaring op? En hebben onze superfans ons drie verborgen parels voorgeschoteld, of liggen onze meningen deze keer mijlenver uit elkaar? Stap mee op deze Europese filmtrip in aflevering 66 van ZAAL 9!

0:00:00 Intro

0:11:35 Er ist wieder da

0:39:35 The Girl Who Knew Too Much

1:05:49 Bienvenue chez les Ch'tis

1:35:59 Keuzestress

🎬 Thema: Mythologie – Oude verhalen, tijdloze cinema 👑🦌⚔️

In aflevering 65 van ZAAL 9 trekken we de wereld van mythen en legendes in. Koningen, goden, vloeken en eeuwenoude verhalen vormen de rode draad van drie films die elk op een heel andere manier inspiratie halen uit de mythologie. We bespreken "Excalibur" (1981), "The Killing of a Sacred Deer" (2017) en "The Northman" (2022).

"Excalibur" (1981) – John Boormans epische verfilming van de Arthurlegende brengt ridders, magie en het zwaard Excalibur tot leven in een visueel ambitieuze fantasyklassieker. Een film waarin eer, macht en lotsbestemming onlosmakelijk met elkaar verweven zijn.

"The Killing of a Sacred Deer" (2017) – Yorgos Lanthimos vertaalt een eeuwenoude Griekse tragedie naar een ijzingwekkend hedendaags drama. Met zijn afstandelijke stijl en beklemmende sfeer stelt de film ongemakkelijke vragen over schuld, verantwoordelijkheid en de prijs van een offer.

"The Northman" (2022) – Robert Eggers grijpt terug naar de Noordse mythologie voor een rauw Vikingepos over wraak, familie en voorbestemming. Historische details, mystiek en brute actie vloeien samen tot een film die even meeslepend als compromisloos is.

Waarom blijven verhalen die duizenden jaren geleden ontstonden ons vandaag nog altijd fascineren? En welke van deze drie films weet die oude mythen het krachtigst nieuw leven in te blazen? Ontdek het in aflevering 65 van ZAAL 9!

0:00:00 Intro

0:32:21 Excalibur

0:57:11 The Killing of a Sacred Deer

1:27:58 The Northman

2:03:54 Keuzestress

🎬 Thema: La douce France – Drie gezichten van de Franse cinema 🚕♿😈

In aflevering 64 van ZAAL 9 trekken we naar Frankrijk voor drie films die nauwelijks meer van elkaar kunnen verschillen, maar samen tonen hoe veelzijdig de Franse cinema is. We bespreken "Taxi" (1998), "Intouchables" (2011) en "Les Diaboliques" (1955). Maar voor we daaraan beginnen, staan we ook even stil bij "The Odyssey" (2026), een van de meest besproken films van het moment.

Door een technisch probleem met Stevens microfoon klinkt hij deze aflevering iets holler dan gewoonlijk. Beschouw het gerust als de akoestiek van een oud Frans landhuis.

"Taxi" (1998) – Luc Bessons razendsnelle actiekomedie volgt een taxichauffeur met een loodzware rechtervoet die noodgedwongen de politie helpt bij het pakken van een bende bankrovers. Een energieke publieksfilm vol achtervolgingen, humor en pure snelheid.

"Intouchables" (2011) – De onwaarschijnlijke vriendschap tussen een steenrijke aristocraat en zijn nieuwe verzorger groeide uit tot een wereldwijd fenomeen. Een hartverwarmende mix van humor en drama die miljoenen kijkers wist te raken en nog altijd stof tot gesprek oplevert.

"Les Diaboliques" (1955) – Henri-Georges Clouzot levert een beklemmende thriller af waarin spanning, manipulatie en psychologisch spel voortdurend de bovenhand nemen. Een invloedrijke klassieker die decennialang filmmakers inspireerde en nog altijd verrassend effectief werkt.

Van razendsnelle achtervolgingen over hartverwarmende vriendschap tot ijzingwekkende suspense: welke van deze drie Franse films weet ons het meest te overtuigen? Schenk jezelf een glas wijn in, pak er een stuk brood met Boursin bij en reis met ons mee naar Frankrijk in aflevering 64 van ZAAL 9!

0:00:00 Intro

0:10:24 The Odyssey

0:33:27 Taxi

0:54:49 Intouchables

1:21:07 Les Diaboliques

1:46:22 Keuzestress

🎬 Thema: Dino-special 🦖🦕🌋

De poorten van het dinopark gaan open in ZAAL 9. Ter ere van de nieuwe "The End of Oak Street" trekken we de prehistorie in voor een heuse dino-special.

We zetten hem naast "The Land That Time Forgot" uit 1974: een verloren wereld vol dinosaurussen, avontuur en alles wat je van een film met zo’n titel mag verwachten.

"The Land That Time Forgot" (1974) – Tijdens de Eerste Wereldoorlog belandt een groep Britten en Duitsers via een omweg op Caprona, een onbekend eiland waar dinosaurussen en andere prehistorische levensvormen nog springlevend zijn. Deze verfilming van Edgar Rice Burroughs mengt oorlogsavontuur, verloren-wereldfantasie en klassieke monsterfilm tot een heel andere kijk op de ontmoeting tussen mens en dinosaurus.

"The End of Oak Street" (2026) – Een mysterieuze kosmische gebeurtenis rukt een Amerikaanse woonwijk uit haar vertrouwde omgeving en brengt de bewoners oog in oog met dinosaurussen. Regisseur David Robert Mitchell combineert suburbane gezinsdynamiek met sciencefiction en survival, waardoor het prehistorische gevaar plots niet op een afgelegen eiland, maar letterlijk voor de voordeur staat.

Twee films. Heel veel tanden. Ongetwijfeld verstandige beslissingen. Al dit en meer in aflevering 63 van ZAAL 9.

0:00:00 Intro

0:21:29 The Land That Time Forgot

0:43:23 The End of Oak Street

1:13:37 Outro

🎬 Thema: Boerderijfilms 👽🐴🌾

In aflevering 62 van ZAAL 9 krijgen we gezelschap van podcastcollega Maarten van Moovies voor een trip naar het platteland, waar het zelden alleen bij koeien, maïs en een stevig paar laarzen blijft. We bespreken "Altered" (2006), "The Horse Whisperer" (1998) en "Signs" (2002).

We namen deze aflevering op vóór het overlijden van Sam Neill, die in "The Horse Whisperer" de man van Kristin Scott Thomas vertolkt.

"Altered" (2006) — Een groep vrienden trekt na een traumatische ervaring opnieuw de afgelegen bossen in. Deze ruwe sci-fi-horror ruilt de gezellige boerderijsfeer in voor paranoia, buitenaards gedoe en een heel ongemakkelijke nacht in een huis op het platteland.

"The Horse Whisperer" (1998) — Na een ingrijpend ongeval reist een moeder met haar dochter en hun paard naar Montana, in de hoop op herstel. Tegen de weidse ranchlandschappen ontvouwt zich een drama over rouw, vertrouwen en de bijzondere band tussen mens en dier.

"Signs" (2002) — Vreemde tekens verschijnen in de maïsvelden rond een afgelegen boerderij. Terwijl een voormalige dominee met zijn gezin probeert te begrijpen wat er aan de hand is, kruipt de dreiging langzaam dichterbij. Soms is een akker gewoon een akker. Soms duidelijk niet.

Welke film oogst volgens ons het meest? Luister naar aflevering 62 van ZAAL 9.

0:00:00 Intro

0:14:19 Altered

0:35:11 The Horse Whisperer

1:03:30 Signs

1:37:07 Keuzestress

🎬 Thema: In de geest van Stef Lernous 🎭🎬🤯

In aflevering 61 van ZAAL 9 krijgen we bezoek van Stef Lernous: theatermaker, acteur, regisseur en het creatieve brein achter Abattoir Fermé. Met zijn unieke mix van zwarte humor, surrealisme en horror heeft Stef al jarenlang een onmiskenbare stempel gedrukt op het Vlaamse cultuurlandschap. Voor deze aflevering koos hij drie films die hem inspireren en perfect aansluiten bij zijn eigenzinnige visie op cinema: "Seconds" (1966), "Hellzapoppin'" (1941) en "The Hudsucker Proxy" (1994).

Voor we aan Stef zijn keuzes beginnen, maken we nog even tijd voor "The Old Dark House" (1932), die de vorige keuzestress nét uit de boot viel.

"Seconds" (1966) – John Frankenheimers beklemmende sciencefictionthriller volgt een man die de kans krijgt om een compleet nieuw leven te beginnen. Wat begint als een droom, groeit uit tot een existentiële nachtmerrie over identiteit, vervreemding en de prijs van een tweede kans.

"Hellzapoppin'" (1941) – Een van de meest onvoorspelbare komedies ooit gemaakt. De film sloopt zonder pardon de vierde muur en lijkt voortdurend oorlog te voeren met zijn eigen verhaal. Razendsnel, absurd en zijn tijd tientallen jaren vooruit.

"The Hudsucker Proxy" (1994) – De gebroeders Coen brengen een sprookjesachtige satire over ambitie, kapitalisme en het Amerikaanse bedrijfsleven. Met visuele flair, scherpe humor en een heerlijk excentrieke cast is dit een film die even inventief als charmant blijft.

Wat zegt een selectie films over de maker die ze koos? En welke raakvlakken ontdekken we tussen deze drie bijzondere titels en de geest van Stef Lernous? Ontdek het in aflevering 61 van ZAAL 9!

0:00:00 Intro

0:15:00 Seconds

0:58:16 Hellzapoppin’

1:23:52 The Hudsucker Proxy

1:56:44 Keuzestress