Stress. We gebruiken het woord te pas en te onpas. Maar weten we eigenlijk wel wat er letterlijk gebeurt in ons lijf?

Een ChatGPT LinkedIn-post over 140 jaar oud worden bracht me op dit onderwerp. Stress wordt vaak genoemd, maar zelden echt begrepen.

In deze aflevering neem ik je mee in wat stress biologisch gezien is. Wat er gebeurt in je brein zodra er (mentaal of fysiek) gevaar dreigt. Dat je lichaam daar eerder op reageert dan je hoofd. En wanneer acute stress omslaat in chronische stress.

Ik eindig met zeven leefregels die opdoken in die oorspronkelijke post. Weliswaar door ChatGPT gegenereerd, maar zeker als richtinglijn te gebruiken.

Want stress is geen vijand.Het is een signaal.

En misschien is de echte vraag niet hoe je er vanaf komt, maar waar je lichaam al veel te lang op wacht. En daarom heb ik nog een 8e leefregel toegevoegd. En dat die over hypnose gaat snap je natuurlijk ook wel😉

PS

Ik heb het ook over een Netflix-serie: The BlueZone. Je vindt 'm hier

De wereld voelt onrustig.
Dat hoor ik steeds vaker terug. En ik zie het ook: in lichamen die gespannen zijn, in adem die hoog zit, in hoofden die nauwelijks nog pauze kennen.

In deze korte solo-aflevering sta ik stil bij een eenvoudige maar wezenlijke vraag:
hoe komt het dat alles wat buiten gebeurt, zó voelbaar wordt van binnen?

Ik neem je mee in hoe ons brein en zenuwstelsel werken. Waarom ze voortdurend scannen op gevaar. En waarom de hoeveelheid informatie die we dagelijks tot ons nemen zoveel impact heeft op hoe veilig – of onveilig – de wereld voor ons voelt.

Niet om je te vertellen wat je moet doen.
Wel om je bewust te maken van waar jouw invloed ligt.

Over de keuze die je elke dag opnieuw maakt:
waar geef ik mijn aandacht aan?
en wat doet dat met mij?

Als je uit ervaring leert dat het belangrijk is dat je medewerkers meegeeft vanuit hun talenten te functioneren, ben je een liefdevolle leider.

Dankjewel.

Dankjewel dat je de moeite hebt genomen naar mijn podcast te luisteren. 2025 was een mooi jaar op podcastgebied, want ik heb een enorme groei doorgemaakt. Zoveel meer luisteraars en zoveel meer volgers erbij dit jaar, echt ongelooflijk dankbaar ben ik daarvoor.

Om 2025 af te sluiten wil ik graag al mijn gasten nog eens in het volle licht zetten.. Allemaal mooie gesprekken waarvan ik heb geleerd, verwonderd ben geraakt en heb genoten. Daarom nog een keer allemaal op een rijtje, zodat jij wellicht in het weekend - voordat het gewone leven weer begint - nog een mooi gesprek kunt beluisteren.

Ik wens je een fantastisch 2026. En hoop je nog vaak te mogen begroeten bij een van mijn podcasts.

Dit is de 5e en laatste aflevering van een serie waarin ik de bekende top vijf van Bronnie Ware met je doorneem waar mensen spijt van hebben op hun sterfbed.

Deze aflevering gaat over spijt nummer 1:Had ik maar de moed gehad trouw te blijven aan mezelf, in plaats van te voldoen aan de verwachtingen van anderen.

Veel mensen ontdekken pas laat hoe ver ze zijn afgedreven van wie ze in essentie zijn. Niet omdat ze verkeerde keuzes maakten, maar omdat aanpassen ooit nodig was. Om erbij te horen. Om veilig te blijven. Om te overleven.

We leren al jong wie we moeten zijn. En dat werkt. Het brengt je ver. Maakt je succesvol. Totdat je merkt dat je vooral leeft naar wat logisch, gewenst of verwacht wordt en steeds minder je eigen pad bewandelt.

Ik sta stil bij hoe die aanpassing zo vanzelfsprekend kan worden dat je denkt: dit bén ik. Terwijl het vaak oude overlevingsmechanismen zijn die allang niet meer nodig zijn.

Ik neem je mee in hoe hypnotherapie kan helpen om onder dat gedrag te kijken. Niet door te analyseren, maar door te ervaren. Door weer contact te maken met wat er was vóór al die aanpassingen. Met wat voor jou klopt.

En ik deel mijn eigen kantelpunt. Het moment waarop ik voelde dat wat ik deed niet langer mijn pad was. En wat er gebeurde toen ik echt begon met luisteren naar mijn eigen stem.

Deze aflevering is geen oproep om alles om te gooien.
Wel een uitnodiging om eerlijk te voelen: leef je jouw leven — of leef je vooral naar de verwachtingen van anderen?

Dit is de 4e van een serie van vijf afleveringen waarin ik de bekende top vijf van Bronnie Ware met je doorneem waar mensen spijt van hebben op hun sterfbed.

Deze aflevering gaat over spijt nummer 2: Had ik maar niet zo hard gewerkt.

Hard werken klinkt als iets om trots op te zijn. En vaak is dat ook zo. Totdat je eerlijk durft te kijken naar wat het je kost.

In deze aflevering neem ik je mee naar hoe werk langzaam je identiteit kan worden. En waarom druk zijn zo veilig voelt. Vooral voor mensen met een hoge mate van verantwoordelijkheidsgevoel en ambitieniveau.

En vandaag de dag is het niet alleen werk, maar ook onze schermtijd die ons uit verbinding houdt. Met anderen, maar vooral ook met onself.

En ik spreek uit ervaring he. Ik ben ook jarenlang prat geweest op het feit dat ik altijd 'aan' stond. Ontleende daar veel waarde uit. Hard werken was ook voor mij een manier om mezelf te bewijzen.

Ik heb het over dopamine, over overleven, over waarom rust zo ongemakkelijk kan voelen. En over wat er onder prestatiedrang schuilgaat als je even stopt met rennen. Ook leg ik met liefde uit hoe hypnotherapie kan helpen om het systeem onder dit gedrag tot rust te brengen.

Deze aflevering is geen pleidooi voor minder ambitie. Wel een uitnodiging om opnieuw te voelen waar je eigenlijk zo hard naartoe werkt.

Dit is de 3e van een serie van vijf afleveringen waarin ik de bekende top vijf van Bronnie Ware met je doorneem: waar mensen spijt van hebben op hun sterfbed.

Deze aflevering gaat over spijt nummer 3: Had ik maar de moed gehad om mijn gevoelens te uiten.

Waarom vinden zoveel mensen het moeilijk om te zeggen wat er vanbinnen leeft? Niet omdat ze geen gevoel hebben — maar omdat ons brein liever kiest voor veiligheid dan voor verbinding.
Dus slikken we dingen weg.
Doen we stoer.
Worden we boos terwijl er eigenlijk pijn zit.
Of we spelen de rol van de onverstoorbare professional, terwijl er van alles tintelt onder de oppervlakte.

In deze aflevering kijk ik naar wat er gebeurt als je je gevoelens wegdrukt — in je lijf, in je relaties, in je werk. En ik neem je mee in hoe je brein dit allemaal 'handig' probeert op te lossen, terwijl het op termijn niets oplevert.

Inclusief een kleine oefening de je verrassend veel kan opleveren...

Benieuwd wat het je brengt.

Dit is de 2e van een serie van vijf afleveringen waarin ik langs de bekende top vijf van Bronnie Ware ga: de spijt die mensen uitspreken wanneer ze aan het einde van hun leven terugkijken.

Deze aflevering nummer 4:Had ik mij vrienden maar meer gekoesterd.

Hoe kan het dat vriendschappen die ooit vanzelfsprekend waren, toch naar de achtergrond verdwijnen?
Niet door ruzie of conflicten, maar simpelweg omdat het leven ertussen schuift.

Dit vierde inzicht gaat precies daarover: het besef dat je mensen mist die je nooit bewust hebt losgelaten.

In deze aflevering kijk ik naar wat vriendschap eigenlijk met je doet — in je brein, in je systeem, in je gevoel. En waarom een gebrek eraan vaak meer impact heeft dan je denkt. Ik onderzoek waarom ons brein andere dingen prioriteit geeft boven vriendschap, en hoe verschillende levensfases relaties kunnen laten verwateren.

En als jij dit inzicht niet wilt bewaren voor je sterfbed, maar er nú iets aan wilt hebben, geef ik je een oefening mee die meer kan openen dan je misschien verwacht.

Benieuwd wat het je oplevert.