Ik had mezelf iets beloofd.

Ik zou haar niet zoeken.

Niet wachten bij de supermarkt.

Niet toevallig gaan lunchen waar ik haar eerder zag.

Maar als ik haar nog één keer tegenkwam...

zou ik niet weglopen.

Geen raam.

Geen glas.

Geen spel.

Gewoon naar haar toe.

En zeggen:

"Hoi. Ik ben Mila."

Vandaag kreeg ik die kans.

Dit is mijn laatste memo.

Welkom bij Mila's Audiodagboek.

Ik heb het gordijn dichtgedaan.

Niet omdat ik Eva niet meer wilde zien.

Misschien juist omdat ik haar wél wil zien.

Maar niet meer zo.

Ik ben ooit begonnen met kijken naar een man aan de overkant.

Inmiddels weet ik wanneer er licht brandt, wie er binnenkomt en wie naar welk raam kijkt.

Ik heb gewacht. Gevolgd. Getest.

En ergens onderweg werd nieuwsgierigheid iets anders.

Dus ik heb een besluit genomen.

Niet over Eva.

Over mij.

Welkom bij Mila's Audiodagboek.

Vier vingers over mijn hand.

Meer gebeurde er eigenlijk niet.

En toch voelde dat in de supermarkt intiemer dan veel van wat er tussen onze ramen is gebeurd.

Sindsdien denk ik aan haar stem.

Haar parfum.

Hoe dichtbij ze stond.

En natuurlijk stond Eva vanavond weer aan de overkant.

Glas.

Haar.

Dat eerste knoopje.

Mijn lichaam kende het spel meteen.

Alleen gebeurde er deze keer iets wat ik niet had verwacht.

Ik had geen zin meer om te winnen.

Welkom bij Mila's Audiodagboek.

Aan de overkant durven we inmiddels behoorlijk veel.

Zolang er maar een straat tussen zit.

Vandaag stond ik in de supermarkt bij de pasta.

Ik wilde spaghetti pakken.

Zij blijkbaar ook.

Onze handen raakten elkaar.

Ik keek op.

Eva.

Na alles wat we aan weerszijden van die ramen hebben gedaan...

was er ineens nog geen halve meter tussen ons.

En het enige wat ik kon bedenken was:

"Oh... hoi."

Welkom bij Mila's Audiodagboek.

Eva was alleen bij Thom.

Dat is op zichzelf inmiddels niet eens zo vreemd meer.

Maar dit keer zag ik haar binnenkomen.

Met een sleutel.

En later stond ze voor het raam.

Glas.

Haar los.

Eén knoopje.

Onze taal.

Alleen stopte ze daar niet.

En ergens halverwege besefte ik dat we elkaar niet meer nadeden.

We vertelden elkaar wat we wilden.

Zonder één woord te zeggen.

Welkom bij Mila's Audiodagboek.

Ik dacht altijd dat ik degene was die keek.

Naar Thom. Naar Eva. Naar wat er aan de overkant gebeurde.

Maar inmiddels kijkt Eva terug. Ze herkent me buiten. Ze speelt met me. En ik wacht zelfs tot ze bij het raam staat voordat ik mijn badjas laat vallen.

Dus misschien stel ik al die tijd de verkeerde vraag.

Niet: waarom laat Eva mij kijken?

Maar: voor wie doet ze het eigenlijk?

En weet Thom daar iets van?

Welkom bij Mila's Audiodagboek.

Hoeveel doe je nog toevallig als je eerst wacht tot iemand kijkt?

Vanavond stond ik in mijn badjas voor het raam.

Niet omdat ik iets wilde zien.

Ik wachtte op haar.

Pas toen ze verscheen, liep ik naar de badkamer.

De deur bleef open.

Het licht bleef aan.

En mijn badjas bleef niet lang aan.

Welkom bij Mila's Audiodagboek.

Sinds de lunch voelt het anders wanneer ik Eva aan de overkant zie.

Ze is niet meer alleen iemand achter een raam. Ik weet nu hoe het voelt als ze op een paar meter afstand naar me kijkt. Hoe haar gezicht verandert wanneer ze me herkent.

En misschien is dat waarom wat er vanavond gebeurde zo anders binnenkwam.

Thom en Eva stonden samen voor het raam.

Hij had alleen aandacht voor haar.

Maar Eva?

Die keek ergens anders naar.

Welkom bij Memo 113 van Mila's Audiodagboek.