U poslednje vreme razmišljam o smrti.

I izgovoriti to naglas deluje skoro zabranjeno.

Ne zato što sam nesrećna.

Već zato što sam majka. Jer imam decu. Jer je vreme odjednom dobilo težinu.

U ovoj epizodi ne govorim kao trener.

Govorim kao žena koja noću gleda svoju decu dok spavaju i pita se šta je zaista važno.

Zašto živimo ako na kraju umremo?

Zašto se toliko brinemo?

Zašto trošimo zdravlje na stvari koje neće imati smisla?

Možda smisao nije u uspesima.

Možda je u prisutnosti.

U tome da smo tu kada nas neko treba.

Ovo je prva epizoda serije Kad buka šuti (1/5) – razgovora koje retko izgovaramo naglas.

S ljubavlju, Vida

U posljednje vrijeme razmišljam o smrti.

I izgovoriti to naglas djeluje gotovo zabranjeno.

Ne zato što sam nesretna.

Već zato što sam majka. Jer imam djecu. Jer je vrijeme odjednom dobilo težinu.

U ovoj epizodi ne govorim kao trenerica.

Govorim kao žena koja noću gleda svoju djecu dok spavaju i pita se što je zaista važno.

Zašto živimo ako na kraju umremo?

Zašto se toliko brinemo?

Zašto trošimo zdravlje i živce na stvari koje neće imati smisla?

Možda smisao nije u uspjehu.

Možda je u prisutnosti.

U tome da smo tu kad nas netko treba.

Ovo je prva epizoda serije Kad buka šuti (1/5) – razgovora koje rijetko izgovaramo naglas.

S ljubavlju, Vida

Ultimamente penso spesso alla morte.

E dirlo ad alta voce sembra quasi proibito.

Non perché sono infelice.

Ma perché sono una madre. Perché ho dei figli. Perché il tempo ha improvvisamente un peso.

In questo episodio non parlo come coach.

Parlo come donna che guarda i suoi figli dormire e si chiede cosa conti davvero.

Perché viviamo se alla fine moriamo?

Perché ci preoccupiamo tanto?

Perché sprechiamo la vita per cose che non avranno più valore?

Forse il senso non è nei risultati.

Forse è nella presenza.

Nell’essere lì quando qualcuno ha bisogno di noi.

Questo è il primo episodio della serie Quando il rumore si ferma (1/5) – conversazioni che raramente osiamo dire ad alta voce.

Con amore, Vida

Lately, I’ve been thinking about death.

And saying that out loud still feels forbidden.

Not because I’m unhappy.

But because I’m a mother. Because I have children. Because time suddenly feels heavy.

In this episode, I don’t speak as a coach.

I speak as a woman who watches her sleeping children at night and wonders what truly matters.

Why do we live if we all die in the end?

Why do we worry so much?

Why do we waste our health and time on things that won’t matter in ten years?

Maybe meaning isn’t in achievements.

Maybe it’s in presence.

In being there when someone needs us.

This is Episode 1 of the series When the Noise Stops (1/5) – conversations we rarely dare to say out loud.

The conversation doesn’t end here.

It just goes quiet for a moment.

With love, Vida

Zadnje čase razmišljam o smrti.

In ko to izgovorim na glas, se mi zdi skoraj prepovedano.

Ne zato, ker bi bila nesrečna.

Ampak zato, ker sem mama. Ker imam otroke. Ker je čas nenadoma dobil težo.

V tej epizodi ne govorim kot motivacijska govornica.

Govorim kot ženska, ki ponoči gleda speče otroke in se sprašuje, kaj v resnici šteje.

Zakaj sploh živimo, če na koncu umremo?

Zakaj se tako sekiramo?

Zakaj izgubljamo čas za stvari, ki čez deset let ne bodo pomenile nič?

Morda smisel ni v dosežkih.

Morda je v prisotnosti.

V tem, da smo tam, ko nas nekdo potrebuje.

To je prva epizoda serije Ko hrup utihne (1/5) – pogovorov, ki si jih redko upamo izgovoriti naglas.

Pogovor se tukaj ne konča.

Samo za trenutek utihne.

Z ljubeznijo,

Vida

Inner or outer beauty?

Unutrašnja ili spoljašnja lepota?

Unutarnja ili vanjska ljepota?