Verzuim is HR-vraagstuk nummer één, maar wist je dat twee derde van het verzuim niet medisch is? Geen griep of gebroken been, maar stress, werkdruk of een verstoorde relatie met de leidinggevende.

In deze aflevering duiken we in de wereld achter de cijfers. Een wereld van miljardenbusiness, dichtgetimmerde wetgeving en de 'illusie van vaardigheid'. Waarom accepteren we verzuim als een onvermijdelijke kostenpost op de balans? En waarom investeren we liever in een pingpongtafel dan in een gezonde cultuur?

We houden de boardroom een spiegel voor: verzuim los je niet op met vinkjes in een dossier of een verzekering die de pijn verzacht. Het vraagt om de moed om naar de wortel van het probleem te kijken.

Soms is een hoog verzuimcijfer geen pech, maar een symptoom van hoe we met elkaar omgaan. Durf jij echt in de spiegel te kijken?

Ken je ze? Die collega’s die werkelijk nooit een typfout maken, altijd tiptop gekleed zijn en werkelijk alles onder controle lijken te hebben. Bewonderenswaardig, of vooral... intimiderend?

In deze aflevering duiken we in het Pratfall Effect. Want wat blijkt? Een expert die een kop koffie over zijn pak stoot, vonden we in onderzoek steevast sympathieker dan de feilloze variant. Juist die klungeligheid op zijn tijd slaat de brug van ontzag naar verbinding.

We onderzoeken de dunne lijn tussen autoriteit en onbereikbaarheid. Waarom werkt een foutje in je voordeel als je je strepen al hebt verdiend, maar werkt het tegen je als stagiair? En wat zegt de huidige 'picture perfect' cultuur op LinkedIn over onze drang naar echtheid?

Soms is een vlek op je shirt precies wat nodig is om de deur naar een ander te openen. Want zonder dalen, zijn de pieken ook maar vlak. ☕

Wie is de natuurlijke leider in een nieuwe groep? Degene met de beste ideeën, de meeste ervaring of het scherpste inzicht?

In deze 80ste aflevering ontrafelen we de zogeheten ‘brabbelhypothese’. Wat blijkt uit onderzoek? Kennis is volkomen ondergeschikt aan zendtijd. Wie simpelweg het vaakst en het langst aan het woord is, krijgt vanzelf de leiderschapsrol toebedeeld. Zelfs als het gesprek nergens over gaat.

Waarom klampen we ons in nieuwe situaties zo graag vast aan degene met het hoogste woord? Wat betekent dit voor introverte leiders? En waarom moeten vrouwen ruim dubbel zo lang praten als mannen om precies dezelfde leiderschapsstatus te claimen?

We duiken in de psychologie van zichtbaarheid, vooroordelen en de drang naar houvast.

Soms is leiderschap geen kwestie van visie. Maar simpelweg van volume.

"Hier heb je een budget, zoek maar een leuke leiderschapstraining uit."

Het is de standaardreflex in veel organisaties. We sturen leidinggevenden massaal op cursus, maar de vraag wélk gedrag we eigenlijk willen ontwikkelen, blijft oorverdovend stil.

In deze 79e aflevering duiken we in de resultaten van ons recente leiderschapsonderzoek. We stuiten op een hardnekkige paradox: de illusie van vaardig zijn.

Waarom overschatten leiders stelselmatig hun eigen kunnen? Hoe kan het dat 78% pronkt met een growth mindset, maar bij tegenslag direct naar de omgeving wijst? En waarom houden we een cultuur van veilig 'vinkjes zetten' in stand?

Aan de hand van de leiderschapsladder en locus of control laten we zien waarom de eenheidsworst-training niet werkt, en hoe we van makkelijk naar moeilijk gedrag kunnen klimmen.

Je kunt een leider wel op cursus sturen. Maar als het systeem niet meeverandert, val je zo weer terug. 🪞

Echte ontwikkeling begint niet met een vinkje. Het begint met de spiegel.

De gratis Executive Summary en het hele rapport kun je hier downloaden: https://behaviorboost.nl/leiderschap-de-illusie-van-vaardig-zijn/

TikTok staat er vol mee: Lotus-speculoosjes in een bak Griekse yoghurt. Een nachtje in de koelkast en voilà: een 'magische' smaaksensatie. Of is het, zoals comedians Plien en Bianca nuchter vaststelden, gewoon precies wat je ervan verwacht: koude yoghurt met koude koekjes?

In deze aflevering duiken we in het wonderlijke fenomeen van waarde. Waarom staan we in Amsterdam gerust een uur in de rij voor een stroopwafel van vijftien euro, terwijl we op de markt nog geen drie euro zouden betalen?

We verkennen de onzichtbare krachten achter onze bereidheid om te betalen: van sociale identificatie en de drang om ergens bij te horen, tot de context waarin iets wordt gepresenteerd.

Ook trekken we de lijn naar de werkvloer en onze eigen dienstverlening. Hoe eerlijk is waarde als het bepaald wordt door een algoritme of de perceptie van de ander?

Soms is iets precies waard wat de gek ervoor geeft. Maar wat vertelt die keuze over wie we willen zijn?

De deur staat letterlijk altijd open. Een warm welkom voor elke medewerker met een vraag, een probleem of een noodzaak om even te klanken. Maar is dat opendeurenbeleid wel zo constructief als het lijkt?

In deze aflevering bespreken we een paradoxale ontdekking bij een directeur: door zijn constante hulpvaardigheid besteedt hij 70% van zijn tijd aan het 'helpen' van professionals.

De prijs? Een workforce die onbewust afhankelijk is geworden. We duiken in het fenomeen van aangeleerde hulpeloosheid.

Wat gebeurt er als jouw behoefte om te ondersteunen de autonomie van de ander in de weg staat? Hoe doorbreek je een patroon waarbij 'controle' vermomd gaat als 'betrokkenheid'?

Soms is de beste hulp die je kunt bieden, door even níét te helpen. Vertrouwen begint immers waar jouw bemoeienis stopt. 🚪

"Superbedankt!", "Je bent een held!", "Duizendmaal dank!".

Het voelt beleefd, sociaal en verbindend.

Maar is al die uitbundige dankbaarheid wel zo onschuldig? Of ondermijn je er onbewust je eigen positie mee?

In deze 76e aflevering duiken we in een confronterend inzicht uit de sociale psychologie: de 'Dankbaarheidsval'.

Want wat blijkt? Wie zich te nederig opstelt, scoort misschien punten op sympathie, maar verliest punten op status.

Het is een pijnlijke paradox. We willen aardig gevonden worden, maar niet als onderdanig worden gezien.

Wanneer wordt een vriendelijk gebaar ineens 'ass-kissing'? En waarom houdt overmatige dankbaarheid ongelijkheid juist in stand?

We worstelen in deze aflevering zelf met het ongemak: moeten we nu stoppen met bedanken? Of gaat het simpelweg om doseren?

Soms is een simpel 'dankjewel' genoeg. Zonder uitroeptekens. 😉

Bron onderzoek: https://journals.sagepub.com/doi/10.1177/19485506251320427

Een compliment. En ergens daarachter… wacht al een maar.

De sandwichmethode (compliment - feedback - compliment) bestaat nog steeds. Niet alleen in trainingen, maar vooral in ons hoofd. Want zodra iemand iets positiefs zegt, gaan we al zoeken naar wat er mis is.

Waarom is feedback zo spannend dat we het moeten verpakken? Voor wie maken we het eigenlijk zachter: de ander… of onszelf?

In deze aflevering leggen we bloot hoe feedback ongemerkt over identiteit gaat in plaats van gedrag. Hoe nieuwsgierigheid plaatsmaakt voor oordeel. En waarom goedbedoelde complimenten soms juist verwarren.

Wat als feedback geen monoloog is, maar een dialoog?
En een compliment gewoon een compliment mag zijn, zonder de rest?

Soms begint betere feedback niet met mooier verpakken.
Maar met eerlijker kijken.