ଏହି ପାଠ୍ୟଟି ସ୍କନ୍ଧ ପୁରାଣର ଏକ ପବିତ୍ର ଅଂଶ, ଯେଉଁଥିରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ମହିମା ଗାନ କରିଛନ୍ତି। ଏଥିରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅଜ୍ଞାନ ଅନ୍ଧକାର ବିନାଶ କରୁଥିବା ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ କରୁଣାର ଅସୀମ ସାଗର ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ସଂସାରର ଦୁଃଖ କଷ୍ଟରେ ନିମଗ୍ନ ଥିବା ଜୀବମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଏହି ସ୍ତୁତି ମାଧ୍ୟମରେ କୃପା ଭିକ୍ଷା କରାଯାଇଛି। ଭକ୍ତର ପାପ ବିନାଶ କରିବା ସହ ଭଗବାନ ଯେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ କାରଣ, ତାହା ଏଠାରେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଦର୍ଶାଯାଇଛି। ଶେଷରେ, ବିଶ୍ୱବାସୀଙ୍କ କଲ୍ୟାଣ ନିମନ୍ତେ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଦୟାମୟ ଦୃଷ୍ଟି ପ୍ରାର୍ଥନା କରି ଏହି ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଭକ୍ତିର ଅର୍ଘ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଛି।

ଏହି ଆଧ୍ୟାୟଟି (ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭଗବଦ୍ ଗୀତାର ପଞ୍ଚଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ) 'ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଯୋଗ' ଉପରେ ଏକ ଗଭୀର ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଆଲୋକପାତ। ଏଥିରେ ସଂସାରକୁ ଏକ ଓଲଟା ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ବୃକ୍ଷ ସହ ତୁଳନା କରାଯାଇ ବିଷୟାସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ବୈରାଗ୍ୟରୂପକ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦିଆଯାଇଛି। ଲେଖକ ଏଠାରେ କ୍ଷର (ନଶ୍ୱର), ଅକ୍ଷର (ଅବିନାଶୀ) ଏବଂ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ତତ୍ତ୍ୱ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପାର୍ଥକ୍ୟକୁ ଅତି ସରଳ ଭାବେ ବୁଝାଇଛନ୍ତି। ଭଗବାନ କିପରି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଜଠରାଗ୍ନି ଓ ଚୈତନ୍ୟ ରୂପେ ବିଦ୍ୟମାନ, ତାହା ଏହି ଆଲୋଚନାର ମୁଖ୍ୟ ବିଷୟ। ଶେଷରେ, ଏହି ଗୁହ୍ୟତମ ଜ୍ଞାନକୁ ହୃଦୟଙ୍ଗମ କଲେ ମନୁଷ୍ୟ ଜୀବନ କୃତାର୍ଥ ହୁଏ ବୋଲି ଏହି ଉତ୍ସରେ ଦର୍ଶାଯାଇଛି। ଏହା ବେଦାନ୍ତ ଦର୍ଶନର ସାରନିର୍ଯାସ ଭାବେ ଭକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଓ କର୍ମର ଏକ ସୁନ୍ଦର ସମନ୍ୱୟ ପ୍ରଦାନ କରେ।

ମାସିକ ଓମ୍‌କାର ପତ୍ରିକା, ଜାନୁୟାରୀ ୨୦୨୬ ସଂଖ୍ୟାର ବୈଦିକ ପ୍ରାର୍ଥନା (Vol 22, issue 10)ବିଚାର ସର୍ବଦା ଶୁଦ୍ଧ ଓ ପବିତ୍ର ହେଉବୈଶ୍ୱଦେବୀଂ ବର୍ଚସ ଆରଭଧ୍ୱଂ ଶୁଦ୍ଧା ଭବନ୍ତଃ ଶୁଚୟଃ ପାବକାଃ ।ଅତିକ୍ରାମନ୍ତୋ ଦୁରିତା ପଦାନି ଶତଂ ହିମାଃ ସର୍ବବୀରା ମଦେମ୍ ।।(ଅଥର୍ବ ବେଦ-12-2-28)ଭାବାର୍ଥ : ଆମର ବିଚାର ସର୍ବଦା ଶୁଦ୍ଧ ଓ ପବିତ୍ର ହେଉ । ଆମେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କୁ-ମାର୍ଗରୁ ବଞ୍ଚାଇ ସତ୍ମାର୍ଗରେ ନେଇ ଚାଲିବା, ଯେପରି ସମସ୍ତେ ମିଳିମିଶି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆୟୁଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ।