2025…
Biraz sustuğum, biraz izlediğim, biraz da kendimden uzaklaştığımı sandığım bir yıl oldu.
Bu bölümde; neler yaptım, neleri yarım bıraktım, hangi anlarda güçlendim, hangi anlarda dağıldım hepsini dürüstçe konuşuyorum.
Artılarıyla, eksileriyle bir yılın içinden geçerken; aslında neden tekrar Tükkan’dan Sohbetler’e döndüğümü anlatıyorum.

Bu bir final değil.
Bu bir “yeniden buradayım” demek.
Ve evet… masadayım. Dinleyen herkesle birlikte.

Esnaf Sohbetleri’nin 8. bölümünde, cosplay ortamından arkadaşım Batuhan ve gizemli “canavar kız” ile Çanakkale’den sesleniyoruz. Sohbetimizde aşkın iniş çıkışlarını, lise yıllarının unutulmaz anılarını ve hayatın bize öğrettiklerini konuştuk. Samimi, doğal ve kahkahalarla dolu bu bölümü kaçırmayın!

Bugün ‘Aynı Masada Susmak’ diyoruz.

Çünkü bazen konuşmamak, kelimelerden daha çok şey söyler.

Bazen dostluk, bazen aşk, bazen de yarım kalmış hikâyeler…

İşte bu sezon, o sessizliklerin içinden geçeceğiz

Tatildeyim, Çanakkale’deyim. Bu sefer Toyanç’ın evinden kayıttayız. Masaya oturduğumuzda konu direkt Star Wars’un yeni çıkacak filmlerine geldi. Bir yandan galaksiler arası planları konuşurken, bir anda sürpriz bir konuk da sohbete dahil oldu: Toyanç’ın sevgilisi İrem. Böylece sohbet, hem Star Wars evreni hem de beklenmedik renkli anlarla dolu bir bölüme dönüştü.

Bu bölümde modern korku sinemasının iki dev serisini masaya yatırıyoruz: Conjuring ve Insidious.
Conjuring’in Marvel tarzı evren kurma çabalarından The Nun’un “Thanos” gibi yükselmesine, Annabelle’in lanetinden o ikonik “clap game” sahnesine… Ve Insidious tarafında “The Further”ın ürkütücü karanlığından, kırmızı yüzlü demonun piyanonun başında belirdiği o unutulmaz ana kadar.

Patrick Wilson’ın her iki evrende de başrol olması, Blumhouse’un düşük bütçeyle büyük korku yaratma başarısı ve bu serilerin nasıl finale hazırlandığı üzerine samimi bir sohbet.
Conjuring’i bir sinema şöleni, Insidious’u ise kişisel bir kabus gibi ele aldığımız bu özel bölüm, korku sineması sevenlere geliyor.

Ne çok şey beklediler… daha uyumlu olmamı, daha sessiz, daha uslu, daha "onlara göre" biri olmamı. Yoruldum. Ama hiçbir zaman onların istediği gibi olmadım. Bu bölüm, tam olarak o yorgun ama dimdik kalan yanımız için: Beni yordular, ama değiştiremediler.

Bu kez roller değişti. Mikrofonun ucunda yine Mert vardı, ama bu defa soruları o sordu, ben yanıtladım. Aşk hayatım, yaşanmışlıklarım ve hayata karşı duruşum üzerine açık açık konuştuk. Kimsenin sormaya cesaret edemediği sorulara bile dürüstçe cevap verdiğim bir bölüm oldu.

Belki biraz iç döküş, belki de bir kendini hatırlayış…

Dinleyene değil, insana dair bir sohbet.

Bazen anlatmak yorar.

Çünkü herkes seni duymak istemez…
Bazıları sadece kendi sessizliğine ses arar.

Bu bölüm; artık açıklama yapmaktan vazgeçenlerin, susarak sevenlerin, içindeki yorgunluğu kimseye söyleyemeyenlerin bölümü.
Biraz suskunluk, biraz iç konuşma.
Ve belki de… senin için yarım kalmış cümlelerin yankısı.

Artık bir şey demesek de,
anlayacak biri vardır belki.