ROBBERT’S PODCAST copertina

ROBBERT’S PODCAST

ROBBERT’S PODCAST

Di: Robbert A. Veen
Ascolta gratuitamente

Offerte di stagione | 0,99 €/mese per i primi 3 mesi

A seguire 9,99 €/mese – si applicano condizioni. Puoi disdire mensilmente.
Een heel persoonlijk kanaal, bestemd om van mijn hart geen moordkuil te maken. Ik zeg wat ik denk, en ik denk wat ik zeg. Ook als het je niet bevalt.Copyright Robbert Veen Successo personale Sviluppo personale
Episodi
  • A Dying Grain Changes the World

    A Dying Grain Changes the World
    Mar 31 2026
    Sisters and brothers, congregation of our Lord Jesus Christ. We have read that some Greeks came to Jesus. This is the first time we hear of non-Jews, foreigners, outsiders seeking out Jesus. Outsiders—people who do not belong to the circle of Jesus’ disciples—and they speak these poignant words: “We want to see Jesus.” And actually, that is the theme of this entire week in all the services, in all the reflections: we want to see that Jesus. It is a simple request, but it touches the heart of the Gospel. For whoever truly wants to see Jesus, where should we look for him? We may often look for him in the intimacy of our daily lives and seek a Jesus who cares for us every day. A comforting, loving, merciful, kind—well, above all, friendly Jesus, dear Jesus. Or perhaps we seek him throughout history as the judge of this world. Oh, Jesus, come and set this earth right once and for all. Make everything that is crooked straight. Everything that is askew will fall into place. Justice and peace. We can also long for and seek that Jesus—the judge, the king, the ruler. But those Greeks seek him at the feast of liberation, at the feast of the passage through darkness and death. They seek him, quite rightly, at the Passover feast. Well, they still seek him as a teacher or perhaps as the one who dares to share a Passover meal with those outsiders, with people from outside. We want to see Jesus. They don’t dare approach him themselves. Perhaps that is also part of our attitude—that we do talk about Jesus but perhaps allow his words to touch us only a little, that he comes close to us. We ask each other, we ask our traditions if we want to see Jesus. Whoever truly wants to see Jesus must not seek him in power or glory, not in daily comfort, not in images of our own desires or our own needs. We must seek him as we follow him this week. In the path he wanted to take, the path he chose, the path he is now walking. And that is why Jesus does not answer with a direct yes or no; let them come. He does not answer with a word that meets their desires and their expectations. He begins immediately with words that point to his cross. Miraculous words, for that is how John always writes… As if Jesus were expounding deep theology there; he probably put it more simply, but in John it sounds like this: “The hour has come for the Son of Man to be glorified.” Well, “glorified” is a kind of code word for perishing, being crucified, dying. There’s already a whole theology, a doctrine, a concept behind it. But this is how he puts it according to this Gospel: The hour has come for the Son of Man to be glorified. And we’re going to sit, as it were, ready to witness that. Yes, Jesus, that’s why we came. Because with the glorification of Jesus, he brings that kingdom of God; he has that solution for all our troubles; then he is truly our comfort in daily life. Then he takes away mourning; death no longer reigns; everything becomes peaceful and free, and will be glorified. Yes, but not the glorification we hope for and expect. His glory is not a triumph, but a grain of wheat that falls into the earth and dies. The grain of wheat falls into the earth; you can’t even see it anymore, and there that grain of wheat actually dies, no longer visible, out of sight. The exaltation of Jesus is not a throne we hope for—the one those Greeks might hope for—but a cross. Whoever wants to see Jesus, especially this week, must look not to a path that goes upward, but to a path that goes downward. Fortunately, we do know where that path ultimately leads. And it leads to a vision that Jesus has made his own and that has been the guiding principle of his life. The goal toward which he is directed. In the words of Isaiah: Arise, be enlightened, for your light has come and the glory of the Lord rises upon you. Perhaps those Greeks read that in the Greek translation of Isaiah—that vision speaking of a light rising upon a people walking in darkness. That light does not come like a sudden dawn; it does not simply appear as if someone were flipping a light switch and suddenly the whole world were bathed in the light of God’s glory. That light comes—as we learn this week, as we hear on Good Friday, as we experience on Holy Saturday—through the path Jesus takes. He is that light that is among them for only a short time, that light that does not overwhelm us, so that we squint because it is so bright. It is a light that invites us with an outstretched hand. Isaiah speaks of nations that will come to that light. And sure enough, the Greeks have read and heard it. In John we see the first signs of this: the Greeks ask to see him. Isaiah’s prophecy begins to resonate, to echo, in the reality of this encounter. But then again, that encounter sounds so different from what those Greeks had hoped for, and perhaps also very different from what we had hoped for. Wouldn’t it be wonderful, brothers and ...
    Mostra di più Mostra meno
    12 min
  • The Philosophy of Berdyayev: Existentialist Gnosis

    The Philosophy of Berdyayev: Existentialist Gnosis
    Aug 13 2025

    A NotebookLM DeepDive conversation about Berdyayev.

    Mostra di più Mostra meno
    14 min
  • Antisemitisme in de christelijke kerk: Een historisch onderzoek en een weg naar genezing Inleiding

    Antisemitisme in de christelijke kerk: Een historisch onderzoek en een weg naar genezing Inleiding
    Jan 7 2025
    Antisemitisme, het vooroordeel tegen of de vijandigheid jegens Joden, is een hardnekkig en complex probleem dat veel verder gaat dan geïsoleerde incidenten of hedendaagse manifestaties. De wortels ervan dringen diep door in de bodem van historische, theologische en sociopolitieke contexten. Binnen dit ingewikkelde tapijt presenteert de christelijke kerk een bijzonder diepgaand verhaal, dat een belangrijke rol heeft gespeeld in het vormen van houdingen ten opzichte van het Jodendom en Joodse gemeenschappen door de eeuwen heen. Deze blogpost wil de historische manifestaties van antisemitisme in de christelijke kerk onderzoeken, evenals de theologische implicaties, de invloed die dit heeft gehad op de joods-christelijke relaties en uiteindelijk de weg naar begrip, verzoening en genezing. Historische context: Een precair begin Om de evolutie van het antisemitisme binnen het Christendom volledig te kunnen begrijpen, is het cruciaal om de vroege relatie tussen Joodse en Christelijke gemeenschappen te erkennen. Voor veel vroege Christenen waren Jezus en zijn discipelen Joden, en de ontluikende beweging kwam voort uit een Joodse context. Maar toen het christendom zich begon te onderscheiden en zich begon te ontworstelen aan zijn Joodse wortels, werd het geconfronteerd met de uitdaging van identiteitsvorming tegen de achtergrond van een groeiend Romeins Rijk. Tegen het einde van de eerste eeuw escaleerden de spanningen in een schisma. De scheidingslijn tussen jodendom en christendom veranderde snel. De vroege kerkleiders begonnen Joden steeds negatiever af te schilderen en gaven hen vaak de schuld van de dood van Jezus. Dergelijke gevoelens raakten diep geworteld in de leer en de retoriek van de kerk en creëerden een theologische basis die eeuwen van antipathie zou voeden. Belangrijke momenten, zoals het Edict van Milaan in 313 CE, verstevigden de status van het Christendom als staatsgodsdienst, waardoor deze bevooroordeelde overtuigingen de maatschappelijke normen konden doordringen. Theologische onderbouwing van antisemitisme Door de Middeleeuwen heen was antisemitisme vaak gehuld in een theologisch discours. De leer van de kerk speelde een beslissende rol in hoe Joodse gemeenschappen werden gezien en behandeld. Met name het concept van supersessionisme, of het geloof dat het christendom het jodendom had opgevolgd of vervangen als het ware geloof, vond een ontvankelijk gehoor bij veel kerkleiders. Deze doctrine ondermijnde niet alleen de Joodse identiteit, maar maakte ook de weg vrij voor systematische discriminatie van Joden. Daarnaast bestendigden belangrijke kerkelijke concilies en geschriften een klimaat van minachting. Het Vierde Lateraanse Concilie van 1215 stelde bijvoorbeeld het dragen van onderscheidende kleding voor Joden verplicht en in de geschriften van invloedrijke figuren als Johannes Chrysostom werden Joden en hun geloofspraktijk ronduit veroordeeld. Dergelijke theologische beweringen, in combinatie met sociaaleconomische factoren, leidden tot golven van geweld, gedwongen bekeringen en verdrijvingen in heel Europa. Het tijdperk van de Verlichting en de opkomst van seculier antisemitisme Hoewel de Verlichting een tijdperk van rede inluidde, bracht het ook seculiere vormen van antisemitisme voort die in christelijke contexten bleven bestaan. Religieuze vooroordelen veranderden in culturele minachting, culminerend in ideologieën die Joden afschilderden als sociale, economische en politieke zondebokken. Met de opkomst van het nationalisme werden Joden vaak afgeschilderd als buitenstaanders, wat leidde tot tragische gebeurtenissen zoals de pogroms in Oost-Europa en culmineerde in de verschrikkingen van de Holocaust. Zelfs in het tijdperk na de Holocaust blijft antisemitisme in sommige christelijke kringen onverbiddelijk hangen, vaak gemaskeerd als theologisch debat. Zelfs discussies over bijbelse profetie kunnen illustreren hoe antisemitisme blijft bestaan, waarbij sommige interpretaties Joden in een negatief daglicht stellen en tegelijkertijd de rijkdom van de Joodse traditie en haar belangrijke bijdragen binnen het christendom verwaarlozen. Naar genezing en verzoening Het erkennen van deze pijnlijke geschiedenis is essentieel voor zowel christenen als Joden. In de afgelopen decennia hebben veel kerkgenootschappen aanzienlijke inspanningen geleverd om de erfenis van het antisemitisme binnen de kerk te confronteren en aan te pakken. Het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965) en de verklaring “Nostra Aetate” vormden een cruciaal keerpunt, waarbij het gedeelde erfgoed en de positieve aspecten van de joods-christelijke relaties werden erkend. Bovendien zijn veel christelijke denominaties een dialoog aangegaan met joodse organisaties om begrip en verzoening te bevorderen. Er is echter nog veel werk aan de winkel. Congregaties moeten zich actief bezighouden met voorlichting over antisemitisme en Joodse geschiedenis, en ervoor zorgen dat de leer van de kerk en de praktijk in de gemeenschap een ...
    Mostra di più Mostra meno
    7 min
adbl_web_anon_alc_button_suppression_t1
Ancora nessuna recensione