In de schooltuin stond vandaag water geven op het programma. Een eenvoudige opdracht, zou je denken. Iedere plant een beetje water. Niet één plant heel veel water, niet de tegels, niet elkaars schoenen en bij voorkeur ook niet mij. Ik legde het uit voordat we begonnen, inclusief een kleine demonstratie. Gieter vullen, rustig lopen, beetje bij de plant en dan door naar de volgende.

De kinderen knikten. Dat doen ze vaak wanneer je iets uitlegt. Het betekent niet noodzakelijk dat de informatie is aangekomen, maar het staat beleefd.

Binnen drie minuten bleek één leerling een andere visie op irrigatie te hebben. Hij stond bij een courgetteplant en goot geconcentreerd de volledige inhoud van zijn gieter leeg. Daarna liep hij terug naar de kraan, vulde hem opnieuw en keerde terug naar dezelfde plant.

“Die heeft nu wel genoeg,” zei ik.

Hij keek naar de courgette. “Hij ziet er nog droog uit.”

Dat vond ik knap, want rondom de plant begon inmiddels iets te ontstaan wat op een kleine recreatieplas leek.

Ik legde uit dat planten water nodig hebben, maar niet per se een eigen binnenmeer. Hij knikte en liep opnieuw naar de kraan. Ik dacht dat de boodschap was aangekomen. Dat was optimistisch. Even later stond hij weer bij dezelfde courgette.

“Waarom geef je die nou weer water?”

“Deze had ik toch?”

“Juist daarom.”

Hij keek alsof ik het principe van plantverzorging nodeloos ingewikkeld maakte.

Ondertussen stonden vijftien andere planten betrekkelijk droog te wachten op hulp. Twee kinderen waren druk bezig met de vraag wie de groene gieter mocht hebben, terwijl er daarnaast drie identieke blauwe gieters stonden. De groene was volgens hen “fijner”. Waarom wist niemand precies, maar het was inmiddels een kwestie van principe geworden.

Een meisje had een efficiëntere methode bedacht. Zij gooide het water vanaf ongeveer anderhalve meter afstand richting haar vak. Een deel bereikte daadwerkelijk de planten. De rest kwam terecht op het pad, een bordje met “wortel” en de broek van een klasgenoot. Die reageerde alsof hij met kokend vet was overgoten.

“Meester! Ze doet water op mij!”

Dat laatste had ik zelf ook waargenomen.

Na een kwartier liep ik langs de planten. De courgette stond in ongeveer twaalf liter water en zag eruit alsof hij binnenkort een vergunning voor pleziervaart nodig had. De radijsjes ernaast waren kurkdroog. Ik wees erop.

“Die hebben nog niks gehad.”

De leerling keek verbaasd. “Echt niet?”

Nee. Ze hadden de pech ongeveer tachtig centimeter verderop te groeien.

We verdeelden de gieters opnieuw en uiteindelijk kreeg vrijwel iedere plant iets wat op een normale hoeveelheid water leek. De courgette heb ik verder met rust gelaten. Die kon vermoedelijk tot eind oktober vooruit.

Op de terugweg zei een leerling tevreden dat we goed voor de tuin hadden gezorgd.

Ik keek nog even achterom naar het moeras rond de courgette.

“Ja,” zei ik. “Vooral plaatselijk.”