Narsisizm sandığımızdan çok daha derin bir yara.Kimi “özel olduğu” için, kimi “hiç görülmediği” için narsisist olur.Kimi sürekli alkışla büyür, kimi sessizlikle...Ama ikisi de aynı şeyi arar: değerli olduğunu hissetmek.Bu yüzden narsisizm sadece “kendini beğenmek” değil;çoğu zaman sevilmek uğruna benliğinden uzaklaşmanın hikâyesidir.Bazen kusursuz görünerek korunmaya çalışırız,bazen başkalarını küçülterek kendimizi büyük hissetmeye.Oysa her iki durumda da merkezde aynı duygu vardır: incinme korkusu.Toplum olarak da bu döngüyü fark etmeden besliyoruz.Onay, görünürlük, başarı kültürü — hepsi aynı mesajı veriyor:“Değerin, ne kadar fark edildiğinle ölçülür.”Oysa gerçek değer, olduğu haliyle kabul görmekte yatmaktadır. Ne mutlu bunu hissettirerek büyüten ebeveynlere!Sizce narsisizmi besleyen diğer etkenler nelerdir? Sizin bu konuda bir deneyiminiz oldu mu? Yorumlarda buluşalım 💬#psikoloji #terapi #bağlanma #bağlanmastilleri #güven #güvenlibağlanma #güvensizbağlanma #kaçınganbağlanma #kaygılıbağlanma #ilişkiler #iletişim #kaygı #kişilik #benlik #travma #çocukluk #büyüme #ebeveyn #depresyon #mentalsağlık #ruhsağlığı #çiftterapisi #aileterapisi #klinikpsikoloji #klinikpsikolog #klinikpsikologbahardeniz #narsisizm #farkındalık #benlik #empati #narsist #narsisistik #narsizm #kişilikbozukluğu #duygusalgelişim #psikolojikfarkındalık