De podcast schetst hoe Nederland kickboksen wereldwijd groot maakte maar economisch faalde. Door gebrek aan visie, bescherming en strategie profiteerden buitenlandse merken. De oproep: wees trots, bescherm Nederlandse kennis en innovatie, en bouw duurzaam kapitaal rond de vechtsport.

Support the show

🎙️ Welkom bij De Boks Kronieken – jouw podcast over de verborgen verhalen achter sportuitrusting. Vandaag duiken we in de geschiedenis van de bokshandschoen: van bloederige beginjaren tot moderne innovaties.

🥊 FASE 1 – Oorsprong in bloed en leer
In Mesopotamië (3000 v.Chr.) gebruikten soldaten leren banden om hun handen – de eerste handwraps. In het oude Griekenland vochten men met 'himantus': leren strips om de knokkels. Tijdens de Romeinse tijd werd dit grimmiger met de caestus, soms voorzien van metaal. Gevechten waren levensgevaarlijke spektakels, geen sport.

Na de val van het Romeinse Rijk verdween georganiseerd boksen. Straatgevechten en kroegknokpartijen met blote vuisten namen het over. Regels ontbraken, net als bescherming. Vechters stierven vroeg of raakten verminkt.

🏭 FASE 2 – Industriële revolutie en de geboorte van de handschoen
In 18e-eeuws Engeland ontstond het ‘bare knuckle boxing’. Maar doordat arbeiders gewond raakten en niet opdaagden bij hun werk, werd het boksen bedreigd. Enter Jack Broughton, die in 1743 de eerste gevoerde handschoenen (‘mufflers’) introduceerde – primitief, maar effectief.

Handschoenen verminderden letsel en zorgden dat boksen als sport kon blijven bestaan. John L. Sullivan werd de laatste blote vuisten-kampioen én de eerste officiële handschoenkampioen.

📜 FASE 3 – De Queensberry-regels
In 1867 werden de Queensberry Rules ingevoerd: handschoenen verplicht, techniek boven brute kracht. Het boksen kreeg een respectabel imago als “The Noble Art of Self Defense”.

Ook andere vechtsporten zoals Muay Thai adopteerden de bokshandschoen. De handschoen werd gestandaardiseerd in gewicht (oz), padding, en polsondersteuning – gebaseerd op het oorspronkelijke ontwerp van Broughton.

🤕 FASE 4 – Handproblemen en handwraps
Zelfs met handschoenen bleven handblessures een probleem. Handwraps verschenen rond 1867: eenvoudige katoenen stroken. In de jaren ’60-’70, met sterren als Ali en Frazier, ontstond een aparte rol: de hand-wrapper.

Wraps gingen tussen de vingers, wat leidde tot disalignment – vingers raken uit hun natuurlijke stand, met microfracturen als gevolg. Tot op de dag van vandaag geloven velen onterecht dat dit veiliger is.

🧠 FASE 5 – De wetenschappelijke doorbraak
Tijdens een opleiding handchirurgie aan het Erasmus MC werd duidelijk: het echte probleem was het traditionele handschoenontwerp.
De duim werd losgehouden, terwijl de hand als één geheel hoort te sluiten. Die verstoring zorgt voor trauma. De handschoen is al 250 jaar niet fundamenteel veranderd – tijd voor vernieuwing.

🧪 FASE 6 – Innovatie: de RAM< Glove
In 2020 begon de zoektocht naar een betere handschoen. De sleutel? Een portier zei: “Ik sla met een aansteker in m’n hand, dat stabiliseert m’n grip.”
Een stevige vuist = veilige impact.
Na jaren van testen, €60.000 aan ontwikkeling, en wereldwijd patent in 2025, is er nu de RAM< Glove:

✔ Volledige handbescherming
✔ Bevordert natuurlijke vuistvorming
✔ Ideaal voor training, revalidatie en fitnessboksen
✔ Niet voor competitie – maar voor de 90% die veilig en met plezier wil trainen

🔔 FASE 7 – De laatste bel
De RAM< Glove is een doorbraak na 250 jaar. Geen vervanging voor wedstrijdhandschoenen – maar wél voor iedereen die blessurevrij wil boksen of revalideren.

🔍 Zoek op: Force One Netherlands
En ontdek de toekomst van boksen – waar veiligheid en plezier samenkomen.

Bedankt voor het luisteren naar De Boks Kronieken.
Blijf sterk. Blijf veilig. En onthoud:
“Het gaat niet alleen om waar je voor vecht, maar hoe je beschermt wat voor jou vecht.”

Support the show

Good day, listener.

Today, I want to share something important with you. A change. A new step. You may have already noticed it: this podcast no longer carries my personal name. From now on, this channel is called Force One.

Why?

Because it’s not about me. Not anymore. I believe a mission, a vision, a force must be bigger than one person. Bigger than myself. That’s why I decided to step back and let a new name take the lead — a name that can carry this work far beyond my lifetime: Force One.

The truth is: people are temporary. But ideas, values, and actions… they can live on for generations. And that’s the goal. Not to get stuck in the now, but to build for the future.

Is that a fatalistic view? No. It’s realistic. Real legacy — real impact — doesn’t come from a name. It comes from what you leave behind. Your work. Your values. The path you create that others can walk — or break through.

Force One stands for that principle. It stands for inner strength. The understanding that you, as a human being, possess your own power. That your body and mind are your tools. Or rather, your army.

An army not used to destroy, but to protect. To build. To love. To defend yourself and others. To fight when necessary — for justice, for truth, for peace. I believe in the power of the individual. The power of real action. No empty promises. No political games. Just doing what matters.

Since the 1960s, I’ve been fighting — for life, for society, for community, for ideals, for thought, for truth. I’ve achieved some things, yes. But the greatest lesson is this: the true impact of your life? You often don’t live to see it.

We all want to be seen. To be heard. But nature plays a different game. Time moves differently. What you do today may only reveal its worth generations from now.

That’s why I’ve chosen a name that truly represents the mission. Not my name — but the force I want to ignite in others. The force I want to awaken in you. Force One.

My name is Arnaud. But from now on, it stands behind the ideal — not in front of it.

Thank you for listening. And remember: your actions today are tomorrow’s legacy.

Welcome to Force One.

Support the show