Voor Dierendag hadden we één duidelijke afspraak gemaakt: geen huisdieren mee naar school. Niet omdat ik iets tegen dieren heb. Integendeel. Ik vind dieren prima, vooral wanneer ze zich op enige afstand van mijn lokaal bevinden. Maar twintig kinderen, tafels, stoelen, tassen, gymspullen en een onbekend aantal huisdieren leek mij geen combinatie waar iemand beter van zou worden.

De boodschap was dus eenvoudig. We besteden aandacht aan Dierendag, we praten over huisdieren, er mag best een foto mee, maar het dier zelf blijft thuis.

Iedereen begreep dat.

Dacht ik.

Om kwart over acht kwam een leerling het lokaal binnen met een doos.

Niet zo’n gewone schoenendoos waarin vroeger werkstukken werden vervoerd, maar een doos met gaatjes erin. Dat is bij een afspraak over huisdieren meestal geen goed teken.

De doos bewoog.

Ik vroeg wat erin zat.

Een cavia.

Het dier heette blijkbaar Pluis en volgens de eigenaar hoefde ik mij nergens zorgen over te maken. Pluis deed namelijk niks. Dat is een geruststelling die je meestal hoort vlak voordat een dier precies wél iets doet.

Ik herinnerde hem aan de afspraak.

Hij wist ervan.

Dat maakte het eigenlijk alleen maar erger.

Zijn uitleg was dat Pluis niet echt “mee naar school” was. Hij wilde hem alleen even laten zien. Daarna kon de cavia weer terug in de doos. In zijn hoofd zat daar kennelijk een belangrijk juridisch verschil tussen.

Binnen een minuut stond de hele klas eromheen. Kinderen die normaal gesproken drie keer moeten worden gevraagd hun rekenboek open te doen, bleken nu zonder enige instructie razendsnel naar één centraal punt te kunnen bewegen.

Iedereen wilde Pluis aaien.

Pluis wilde vooral weg.

Het dier schoof achteruit, piepte een paar keer en produceerde vervolgens precies datgene waarvan ik vooraf had gehoopt dat het niet zou gebeuren.

Op tafel.

Daarmee was Dierendag officieel begonnen.

De eigenaar vond het niet erg. Een paar kinderen vonden het grappig. Eén leerling vond het vies en stond meteen twee meter verderop. Een ander vroeg of hij morgen zijn konijn mocht meenemen, want “die poept bijna nooit”.

Ik heb de regel nogmaals uitgelegd.

Geen dieren.

Ook niet heel even. Ook niet in een doos. Ook niet wanneer ze lief zijn, klein zijn, niks doen of volgens hun eigenaar uitzonderlijk zindelijk zijn.

Pluis werd uiteindelijk weer naar huis gebracht.

De rest van de ochtend praatten de kinderen vooral over hoe leuk het was geweest.

Ik iets minder.

Aan het einde van de dag vroeg iemand of we volgend jaar wél huisdieren mee mochten nemen.

Ik zei dat ik daar nog over moest nadenken - dat was niet waar.

Sommige onderwijsbesluiten neem je namelijk verrassend snel.