De finale tussen Senegal en Marokko bleek een grauwe, vuile dystopie. Een dystopie waarin de lelijkheid van de mens-onder-druk wordt getoond, een allegorie die de onrust van onze tijd verbeeldt. Het onschuldig lijkende gestoei met handdoeken toont hoe snel we kunnen doordraven in het benadelen van de ander om onszelf te bevoordelen. In de woedende aftocht van de Senegalese spelers herkennen we de volgzaamheid waarmee we blind kunnen aanlopen achter leiders die verkeerde beslissingen nemen.

Maar zoals in elke dystopie is er ook een lichtpunt. En dus hebben Roman en Danielle het over Sadio Mané, Claude Le Roy, hun favoriete 0-0-wedstrijden, toch weer Bassey, en natuurlijk ook literatuur. Het toernooi zit er weer op, en ze hebben het overleefd.

De korte verhalen van Danielle kun je hier lezen:

• Steps Astray van Rania Mamoun
• The Promised Land van Ousmane Sembene
• A Soul of Small Places door Mame Bougouma Diene en Woppa Diallo

De literaire werken van Roman zijn:

• Hitting Budapest van NoViolet Bulawayo
• Meer dan een broer van David Diop

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

Roman en Daniellr zouden drie dagen geleden opnemen, maar Danielle appte af. Ziek. Koorts, hoesten. Of misschien toch gewoon verdriet? Nigeria lag eruit, en Danielle brak. Voor haar moet het een grote troost zijn geweest dat Romans favoriet zichzelf op een beschamende manier uit het toernooi voetbalde. Nu staan ze voor de finale (en de troostfinale, maar wie maalt daarom?) en richt Danielle zich, nog altijd gebroken, op voor de fatale nabeschouwing en onze voorbeschouwing op de finale.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.