2026 - Nowenna do Pawła Pustelnika - Dzień 07
Impossibile aggiungere al carrello
Rimozione dalla Lista desideri non riuscita.
Non è stato possibile aggiungere il titolo alla Libreria
Non è stato possibile seguire il Podcast
Esecuzione del comando Non seguire più non riuscita
2026 - Nowenna do Pawła Pustelnika - Dzień 07
-
Letto da:
-
Di:
A proposito di questo titolo
Po świętym zaś pocałunku Paweł, usiadłszy z Antonim, tak przemówił: „Oto zaniedbane, siwe włosy pokrywają zwiotczałą starością członki tego, którego szukałeś z tak wielkim trudem. Oto widzisz człowieka, który niebawem stanie się prochem. Ponieważ jednak miłość wszystko znosi, proszę cię, opowiedz mi, jak się miewa rodzaj ludzki: czy w starożytnych miastach są budowane nowe domy; jaki władca rządzi światem; czy pozostali jeszcze ludzie, których opanował błąd demonów?”
Jakże przejmująca jest scena opisana w życiu św. Pawła. Widzimy dziś człowieka sędziwego, stojącego u progu śmierci, który całe swoje życie spędził na pustyni, w samotności, trwając w nieustannej modlitwie i kontemplacji Boga. U kresu swej ziemskiej drogi spotyka Antoniego, który – prowadzony natchnieniem Ducha Świętego – odnajduje Pawła. I oto pierwsze pytanie, jakie zadaje Paweł, dotyczy kondycji wiary ludzi mu współczesnych. Już sam ten fakt pozwala nam stwierdzić, że obecność naszego Świętego na pustyni nigdy nie była oderwana od miłości do drugiego człowieka. Bardzo często w naszych rodzinach spotykamy osoby, które oddaliły się od Boga. Wówczas prawdziwa miłość nie pozwala nam spać spokojnie — rodzi w sercu niepokój i skłania do zadawania pytań: co możemy uczynić, aby przyprowadzić ich z powrotem do Boga? Spoglądając dziś na postać św. Pawła, widzimy, że ofiarował on całe swoje życie nie tylko kontemplacji Boga, lecz także gorliwej modlitwie wstawienniczej za swoich braci i siostry, prosząc, aby nie porzucili łaski zbawienia. Możemy więc obrać Pustelnika za naszego patrona i orędownika w miłości wobec zagubionych bliskich. Uczy nas on, że tym, co zawsze pozostaje w naszej mocy, jest modlitwa. Ktoś mógłby pomyśleć, że to „tylko” modlitwa, a tymczasem jest to najwięcej ze wszystkich możliwych czynów. Duchowe zawierzenie Bogu naszych ukochanych znaczy bowiem o wiele więcej niż wszystkie inne dary, jakie moglibyśmy im ofiarować.Radujcie się zawsze w Panu; jeszcze raz powtarzam: radujcie się! Niech będzie znana wszystkim ludziom wasza wyrozumiała łagodność: Pan jest blisko! O nic się już zbytnio nie troskajcie, ale w każdej sprawie wasze prośby przedstawiajcie Bogu w modlitwie i błaganiu z dziękczynieniem! A pokój Boży, który przewyższa wszelki umysł, będzie strzegł waszych serc i myśli w Chrystusie Jezusie. (Flp 4,4-7)