Send us a text

Στην ελληνική γλώσσα, όταν κάποιος επιθυμεί να περιγράψει κάτι που ανήκει, προέρχεται, γίνεται ή αναφέρεται στη θάλασσα, χρησιμοποιεί τη λέξη «Ενάλιος», που σημαίνει της αλός, δηλαδή της θάλασσας. Συνεπώς, και ο όρος «Ενάλια Αρχαιολογία» ορίζει τη μελέτη των υλικών καταλοίπων του ανθρώπινου παρελθόντος που ανήκουν, προέρχονται, έγιναν ή αναφέρονται στη θάλασσα. Με άλλα λόγια, η «Ενάλια Αρχαιολογία» είναι ένα σύνθετο ερευνητικό πεδίο της αρχαιολογίας που μελετά την πολυδιάστατη αλληλεπίδραση και μακροχρόνια σχέση του ανθρώπου με το παράκτιο και θαλάσσιο του τοπίο. Για να επιτευχθεί αυτή η μελέτη, οι ενάλιοι αρχαιολόγοι μελετούν χώρους και υλικά κατάλοιπα του ανθρώπινου παρελθόντος που εντοπίζονται σε ακτές ή υποθαλάσσια, όπως είναι οι παράκτιοι ή καταποντισμένοι οικισμοί, οι ναυτικές εγκαταστάσεις (π.χ. λιμάνια, αγκυροβόλια, και ναυπηγεία), τα ναυάγια, οι αμφορείς και αλλά κεραμικά δοχεία, οι άγκυρες, και τα εργαλεία ψαρέματος. Μέσα από την καταγραφή και τη μελέτη αυτών των χώρων και αντικειμένων, είναι εφικτό να εξερευνηθούν οι τεχνολογίες και οι δραστηριότητες που ο άνθρωπός ανέπτυξε στο παρελθόν, ώστε να αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση-αλληλεπίδρασης και εκμετάλλευσης με τη θάλασσα. Έτσι, μέσω αυτής της συστηματικής έρευνας επιτυγχάνεται η μελέτη της αρχαίας ναυπηγικής και λιμενικής τεχνολογίας, των αρχαίων μεθόδων ναυσιπλοΐας και χαρτογραφίας, τουαρχαίου θαλάσσιου εμπορίου και οικονομίας, και της αρχαίας αλιείας. Το επεισόδιο αυτό εξετάζει τη σχέση των αρχαίων Κυπρίων με τη θάλασσα μέσα από τη μελέτη της αλιείας στην αρχαιότητα. Μέσα από μια διαχρονική ανασκόπηση των βασικών ευρημάτων της αλιείας, τα οποία είναι τα εργαλεία ψαρέματος (π.χ. αγκίστρια, δίχτυα, και αλιευτικές παγίδες) και τα κατάλοιπα ψαριών που ανευρέθηκαν σε αρχαιολογικές θέσεις στην Κύπρο, σε συνδυασμό με εθνογραφική έρευνα, θα αποκαλυφθεί αν τελικά οι αρχαίοι πρόγονοι μας ψάρευαν. Και αν ναι, με ποιες μεθόδους πραγματοποιούσαν αυτή τη δραστηριότητα, και τι περιβαλλοντικούς παράγοντες λάμβαναν υπόψη τους ώστε να επιλέξουν την κατάλληλη περιοχή που θα ψάρευαν. Συνεπώς, το επεισόδιο αυτό στοχεύει να αναδείξει την ανασύσταση της αλιείας στην Κύπρο κατά την αρχαιότητα, καθώς επίσης να επισημάνει πώς η μελέτη για την αλιεία στην αρχαιότητα, η οποία μέχρι πρόσφατα ήταν ένα αρκετά παραγκωνισμένο θέμα μελέτης τόσο στην Κύπρο όσο και στον ευρύτερο Μεσογειακό κόσμο, μπορεί να συμβάλλει σημαντικά και στη διαχείριση της τωρινής αλιείας στο νησί μας.

Send us a Text Message.

Πολλά έχουν λεχθεί μέχρι σήμερα για τους χριστιανούς στην Μέση Ανατολή. Ιστορικά, οι χριστιανοί της Ανατολής δεν ήταν και δεν είναι τα παθητικά θύματα μιας ιστορίας που γράφτηκε από άλλους. Ανήκαν και εξακολουθούν να ανήκουν σε κοινωνίες με τις οποίες μοιράζονται χαρακτηριστικά και πολλές φορές συνέβαλαν στη διαμόρφωσή τους. Είναι οι φορείς ενός πολιτισμού που διαμορφώθηκε στην Ανατολή από τις απαρχές του Χριστιανισμού, αλλά και κατά τη διάρκεια διαφόρων κατακτήσεων. Δεν πρέπει λοιπόν να μας εκπλήσσει το γεγονός, ότι οι χριστιανοί της Ανατολής μοιράστηκαν, και εξακολουθούν να μοιράζονται, τη γλώσσα, τον πολιτισμό και τις παραδόσεις τους με τους άλλους συμπατριώτες τους. Τέτοια τύχη είχε και η Κύπρος, η οποία, λόγω της γεωγραφικής της θέσης, δίπλα σε τρεις ηπείρους -την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική- υπήρξε ανέκαθεν σημείο συνάντησης πολλών ανθρώπων, θρησκειών και πολιτισμών. Μαρωνίτες, Αρμένιοι, Λατίνοι και άλλες θρησκευτικές ομάδες, βρίσκουν καταφύγιο στο νησί, φέρνοντας μαζί τους τις πολιτιστικές, λειτουργικές και γλωσσικές τους ιδιαιτερότητες. Την πορεία τους,
καταγράφουν ιεραπόστολοι, προσκυνητές, έμποροι και διπλωμάτες, οι οποίοι, διέσχισαν την ανατολική Μεσόγειο και εμπλούτισαν τη λογοτεχνία κάθε εποχής με πλούσιο ιστορικό υλικό. Η παρούσα διάλεξη, αποσκοπεί στην ανάδειξη της ιστορίας της θρησκευτικής ομάδας των Μαρωνιτών, μέσα από τα κείμενα και τις αφηγήσεις ξένων επισκεπτών

Send us a Text Message.

Η Βιοαρχαιολογία εξετάζει ανθρώπινα σκελετικά κατάλοιπα από αρχαιολογικές θέσεις με στόχο την άντληση πληροφοριών που σχετίζονται με τη ζωή των ανθρώπων που έζησαν στην αρχαιότητα. Μέσα από την εφαρμογή αναλυτικών και διεπιστημονικών προσεγγίσεων διευρύνει τη γνώση που έχουμε για τους ανθρώπους τους παρελθόντος και τα βιώματά τους. Η βιοαρχαιολογία μπορεί να δώσει πολύτιμες πληροφορίες σχετικά με την δημογραφία, υγεία και διατροφή, παθήσεις, μετακινήσεις πληθυσμών αλλά και πληροφορίες που σχετίζονται με τις καθημερινές δραστηριότητες ενός πληθυσμού. Οι πληροφορίες αυτές, σε συνάρτηση με αρχαίες πηγές, το ιστορικό και αρχαιολογικό πλαίσιο μπορούν να συμβάλουν στην πληρέστερη κατανόηση του τρόπου ζωής μιας
αρχαίας κοινωνίας, όπως για παράδειγμα τη κοινωνική τους δομή και πρακτικές αλλά και κοινωνικοπολιτικές συνθήκες.
Η πρώτες μελέτες ανθρώπινων κατάλοιπων από την αρχαία Κύπρο ξεκινούν ήδη στα τέλη του 19 ου αιώνα και αρχές του 20 ου αιώνα εστιάζοντας στην ανατομία και μετρήσεις, εκτίμηση αναστήματος, φύλου και ηλικίας, παράγοντας περιγραφικές αναφορές χωρίς κάποια συμβολή σε αρχαιολογικά ερωτήματα. Η ουσιαστική στροφή προς μια διεπιστημονική προσέγγιση γίνεται τη δεκαετία του 1980, με τους ερευνητές να προσεγγίζουν αρχαιολογικά ερωτήματα μέσα από την εφαρμογή αναλυτικών μεθόδων. Η βιοαρχαιολογία στη Κύπρο την περίοδο αυτή ανθίζει, ακολουθώντας μέχρι σήμερα μια πιο αναλυτική πορεία η οποία διευρύνει σε βάθος διάφορες πτυχές της ζωής των
ανθρώπων της.
Η Νέα Πάφος ιδρύεται στα τέλη του 4 ου αιώνα και αμέσως γνωρίζει μια μεγάλη ανάπτυξη η οποία κλιμακώνεται από τον 2 ο αιώνα π.Χ όπου όντας πλέον μέρος του Πτολεμαϊκού βασιλείου, κηρύσσεται η πρωτεύουσα της Κύπρου, διατηρώντας τον τίτλο μέχρι τα τέλη του 4 ου αιώνα μ.Χ. Η βιοαρχαιολογική έρευνα εξέτασε πτυχές σχετικά με την υγεία, διατροφή και συνθήκες διαβίωσης στη Νέα Πάφο αλλά και διαφορές στις συνθήκες διαβίωσης μεταξύ πληθυσμών της πόλης όπως είναι διαφορές στην υγεία και διατροφή βάσει βιολογικού φύλου αλλά και χώρου ταφής.