Dit is het aangrijpende verhaal van Wanda Beemsterboer-Avenarius, moeder van de in 2006 vermoorde Nadine. Een vervolg op 'Mam, ik bel je zo terug', waarin beschreven wordt hoe de familie omgaat met verlies en in gesprek gaat met de moordenaar.

Zaterdag 2 december 2006, mijn dochter Nadine belde aan bij haar ex-vriend Gerold. Hun relatie was verbroken, maar ze zou nog wat laatste spulletjes ophalen. Een kwartier later lag ze dood op de vloer, bruut vermoord met een mes. Mijn wereld stortte in...

In de jaren die volgden krabbelde ik weer overeind. Ik schreef de pijn van mij af, vocht voor de relatie met mijn man en zag mijn andere dochter Jacqueline mama worden. Het lukte haar de moordenaar van haar zusje te vergeven. De diepere zin van het leven zocht ik ook in Lourdes, in warme verbondenheid met nabestaanden van geweldslachtoffers, maar ik ging ook in gesprek met de moordenaar van mijn kind, dit alles om het peilloze verdriet en gemis in mijn leven te verweven. Hierover en nog veel meer gaat het boek, in de hoop dat het bijdraagt aan de bestrijding van femicide.

De auteur draagt het boek op aan slachtoffers van femicide en aan alle vrouwen en meisjes die vastzitten in intieme terreur, in de hoop dat zij de kracht vinden zich hieruit te bevrijden.

Wanda Beemsterboer-Avenarius schreef twee boeken over de moord op haar dochter: 'Mam, ik bel je zo terug' en 'Mijn dochter is vermoord'. De boeken dienen als ode aan Nadine, maar kunnen ook andere jonge meiden in een gewelddadige relatie helpen.

De ouders en zus van Nadine richtten in 2007 de Nadine Stichting op tegen zinloos geweld en voor het bevorderen van dierenwelzijn.